Dana 27.06.1890. godine rođen je Karolj Sirmai, prozni pisac, pesnik, književni kritičar, urednik, pravnik i istoričar književnosti.
Bio je svestrana ličnost i jedan od značajnijih predstavnika jugoslovensko-mađarske književnosti.
Gimnaziju je završio u Novom Sadu, gde je rano pokazao interesovanje za književnost. Već 1906. pokreće časopis „Književnost“, a 1910. i „Svetlost i tama“.
Doktorirao je prava u Budimpešti 1914. godine.
Književnu karijeru započinje 1920-ih u Vrbasu, objavljujući novele u časopisima „Zastava“ i „Istok“.
Tokom 1930-ih uređuje ugledni časopis „Snop“, zalažući se za jezičku čistotu i visok estetski standard.
Nakon povlačenja 1941, vraća se književnosti 1947. zbirkom „Cigle i brazde“, dok puni stvaralački zamah dostiže početkom 1950-ih.
Dobitnik je nagrade „Most“ (1968), a iza sebe je ostavio oko 1800 radova, uglavnom proze lirskog izraza.
„Teme mojih novela su obične, ali želim da proniknem dublje u odnose među ljudima… tražim razrešenje i kraj.“
Autor je i autobiografije „Traženje sebe“. Putovao je širom sveta i predavao na univerzitetima u Americi, Evropi i Aziji. Bio je član brojnih međunarodnih institucija i govorio više jezika, a bavio se i slikarstvom, muzikom i komponovanjem.
Poznavao je savremenike poput Miloš Crnjanski, Stanislav Vinaver, Sima Pandurović, Ivo Andrić i Aleksandar Tišma.
Preminuo je 6. oktobra 1972. godine.